"Γιατί όταν δύο άνθρωποι βρίσκουν αρμονία στην αναρχία του έρωτα, συμβαίνει το ίδιο αρχαίο θαύμα: ραγίζει η γη. Εκρήγνυνται όλα τα ηφαίστεια, οπότε, μέσα απ' τη λάβα, μέσα απ' το θάνατο που φέρνει πάλι ζωή, διαφαίνεται το τέλος της ορφάνιας. Κι ο ομφάλιος λώρος παύει να είναι ο μίτος της Αριάδνης. Παύει να μας οδηγεί στα σκοτάδια. Τα τείχη της Ιεριχούς γκρεμίζονται για να γιορτάσουν την λύτρωση. Τον ερχομό του νέου Σωτήρα.
Το ξέρουν όλοι. Μα το παραδέχονται λίγοι: δεν υπάρχει τίποτα πιο ανόητο από το να αφήνεσαι σε έναν παράλογο έρωτα. Αλλά και τίποτα πιο σοφό από το ν' αγαπάς.
Γιατί ποτέ δεν μας προδίδει κανείς. Η προδοσία συντελείται μόνο αν πιστέψουμε πως ήταν όλα μια οδυνηρή φαντασίωση, ένα σφάλμα."

Απόσπασμα από το διήγημα Σημασία έχει ν' αγαπάς.